De rotonde

“Wat als ik straks spijt krijg?”

Roos is 32. Ze werkt als leidinggevende bij een facilitair dienstverleningsbedrijf. Wanneer ze bij mij komt, verwacht ik een loopbaanvraag. Maar al snel blijkt dat het ergens anders over gaat. Een vraag die haar al maanden bezighoudt. Misschien wel jaren. “Wil ik eigenlijk wel kinderen?” Haar man weet het zeker. Hij wil graag vader worden. Roos twijfelt. En juist die twijfel kost haar ontzettend veel energie. Zo’n lange, energie slurpende belangrijke keuze noem ik  ‘vastzitten op een rotonde’. Eindeloos rondjes blijven draaien, zonder een afslag te nemen.

Steeds hetzelfde rondje
Steeds dezelfde gedachten. In deze wereld een kind krijgen… Is dat nog verantwoord? Met klimaatverandering. Met alle onzekerheid. En als ik moeder word… Wat betekent dat voor mijn werk? Voor mijn vrijheid? Voor mijn identiteit? Ze ziet vriendinnen worstelen. Ze ziet vrouwen die alle ballen hoog proberen te houden. Ondanks goede bedoelingen van hun partner komt er toch veel op hun schouders terecht. Ze ziet vermoeidheid. Soms zelfs een burn-out. En ondertussen.. tikt de biologische klok door. Dat maakt de druk alleen maar groter.

Dertigers dilemma
Ze dacht dat ze de enige was. En omdat ze anderen hier nooit over hoorde praten hield ze het voor zichzelf. Ik vertelde haar dat ze daar echt niet alleen in is en gaf haar een boek waarin dit beschreven staat; dertigers dilemma’s. Dit is een veel voorkomend dilemma voor mensen van rond de dertig. Een andere reden waarom ze er met anderen niet over sprak was omdat ze besefte dat niet iedereen de mogelijkheid heeft om kinderen te krijgen. “Kinderen krijg je niet, ze worden je gegund”, hoorde ze vaak. En hoewel daar een diepe waarheid in zit, kan de vraag of je een kind wilt, als die mogelijkheid er is, toch heel zwaar voelen. Omdat de betekenis en de verantwoordelijkheid van die keuze zo groot is. Er zo samen over praten luchtte haar duidelijk al wat op. Daarna zei ik: Ook het nog niet weten is een keuze. Ze keek me verbaasd aan. Hoe bedoel je? Dus vulde ik aan: Je hoeft vandaag toch nog geen antwoord te hebben? Ik merkte dat die gedachte niet zozeer de situatie of het dilemma veranderde, maar wel de druk. Vanaf dat moment hoefde ze niet meer krampachtig tot een conclusie te komen. Zo ontstond ruimte. Ruimte om nieuwsgierig te worden in plaats van zichzelf te overtuigen. Ze ging in gesprek met vriendinnen die net moeder waren geworden. Om hun verhaal te horen. Ze sprak met haar man. Niet meer vanuit paniek, waarbij ze zich meteen afsloot, maar vanuit nieuwsgierigheid.

Visualiseren
Ik gaf haar een oefening om op haar leven terug te kijken alsof ze tachtig jaar oud was. ‘Begin met het einde voor ogen’ noemt Steven Covey dat in zijn boek ‘de 7 eigenschappen van effectief leiderschap’. Hoe wil je terugkijken op je leven als je aan het einde daarvan staat? Als je dat weet heb je meer richting welke keuzes je wilt maken in het hier en nu. Roos visualiseerde twee levens. Eén mét kinderen en één zonder. Welke herinneringen hoopte ze dan te hebben? Ze deed de oefening ook samen met haar man. En in plaats van de paniek die ze anders voelde bij dit soort gesprekken, konden ze het gesprek nu open voeren, hun twijfels delen, hun zorgen. Er kwam nu ook meer lichtheid in. Dat was fijn.

Weer op de rotonde
En telkens wanneer ze weer op haar rotonde terechtkwam, schreef ze. Ze ging een dagboekje bijhouden. Zo kon ze wat meer afstand nemen van haar gedachten. Langzaam ontdekte ze waar haar twijfel eigenlijk over ging. Niet alleen over kinderen. Maar over belangrijke waarden in haar leven; vrijheid, haar professionele identiteit, balans en de angst om deze kwijt te raken. En misschien was spijt wel de grootste angst van allemaal. Doordat ze haar twijfels niet langer wegstopte, ontstond iets anders: mildheid, naar zichzelf. Het was helemaal niet vreemd dat deze keuze haar zoveel moeite kostte. Het ís ook een levensbepalende beslissing!

Het nog even niet weten
Met respect voor mensen voor wie dit onderwerp om andere redenen pijnlijk kan zijn, wilde ik dit verhaal toch graag vertellen. Omdat coaching niet altijd gaat om het vinden van antwoorden. Soms gaat het over jezelf toestemming geven om het nog even niet te weten. 

*Namen, herkenbare details en omstandigheden zijn aangepast om de privacy van mijn coachees te waarborgen.